Kaplica świętego Jerzego. Część 1.

an Aoine, an 14ú lá de Mheán Fómhair 2018

19 maja bieżącego roku, Harry i Meghan: książę i księżna Sussex, powiedzieli sobie sakramentalne „tak” w kaplicy świętego Jerzego w Windsorze. W niniejszej notce chciałbym Wam co nieco o tym miejscu opowiedzieć, jak to obiecałem już w maju.

Imiona tu umieszczone są w ogóle tylko wycinkiem osób pochowanych w tym miejscu. Starałem się skupić przede wszystkim na królach i królowych.

Co do nazwisk podlinkowanych do Wikipedii – linki dotyczą członków brytyjskiej rodziny królewskiej, bo to z nimi związana jest kaplica.

Jeżeli dane nazwisko nie ma linku, znaczy to, że nie uznałem za konieczne go umieścić, lub polska strona Wiki o danej osobie zwyczajnie nie istnieje.

Wszystkie zdjęcia w tej i dwóch następnych częściach pochodzą z Grafik Google.

* * *

Kolegiata św. Jerzego jest głównym miejscem kultu dla mieszkańców zamku Windsor i przyległych terenów.

Założona w 1348 roku i przez wieki kilkukrotnie przebudowywana. Ma status tzw. „Royal Peculiar” – podlega wyłącznie monarsze, nie zaś diecezji, w której się znajduje.

Nierozerwalnie związana z ceremoniami Wielce szlachetnego Orderu Podwiązki (Most Noble Order of the Garter): jednego z najstarszych bractw rycerskich średniowiecznej Europy. Jest to duchowa siedziba kawalerów tego Orderu.

Tak bractwo, jak i kaplica powstały w tym samym czasie, z inicjatywy króla Edwarda III. W jego zamyśle, Order Podwiązki miał być takim rzeczywistym odpowiednikiem Okrągłego Stołu z legend arturiańskich, ucieleśnieniem rycerskich ideałów, które od dziecka fascynowały Edwarda.

Jako że kaplica św. Jerzego istnieje dopiero od XIV wieku, pierwszy udokmentowany królewski ślub w Windsorze (Henryka I z 18-letnią Adelizą w 1121) raczej na pewno odbył się na samym zamku.

W późnym średniowieczu, kaplica była popularnym celem pielgrzymek. Za czasów Angielskiej Wojny Domowej (I poł. XVII wieku), została ona splądrowana i spalona przez wojska parlamentu, które z zamku Windsor uczyniły swoją główną siedzibę.

Największą popularność tego miejsca datuje się wszakże od początku epoki wiktoriańskiej, w szczególności zaś po roku 1861 i śmierci ukochanego męża Wiktorii, księcia Alberta.

Dwa lata później, w kaplicy odbył się ślub przyszłego Edwarda VII z Aleksandrą Duńską.

Poza powyższym najważniejszym, mury kaplicy były na przestrzeni lat świadkiem jeszcze kilku(nastu) innych ślubów w rodzinie królewskiej. Między innymi:

w 1866, księżniczki Heleny Koburg z duńskim księciem Christianem ze Szlezwika-Holsztynu;

w 1871, księżniczki Ludwiki i księcia Argyll;

w 1879, księcia Connaughtu Artura z księżniczką pruską Luizą Małgorzatą;

w 1882, księcia Albany Leopolda z księżniczką Heleną Waldeck-Pyrmont;

w 1891, księżniczki Marii Luizy ze Szlezwika-Holsztynu (córki Heleny Koburg) z księciem Aribertem Anhalckim;

w 1904, księżniczki Alicji z Albany z księciem Aleksandrem Teck;

w 1905, księżniczki Małgorzaty z Connaughtu (córki księcia Artura) z późniejszym królem Szwecji Gustawem VI Adolfem (dziadkowie obecnego króla Szwecji);

w 1999, hrabiego Wessexu Edwarda z Zofią Rhys-Jones;

w 2005, księcia Walii Karola z Camillą Parker-Bowles.

* * *

Teraz oprowadzę Was po całej kaplicy i wskażę miejsca pochówku wybranych monarchów. Pochowanych jest tam bowiem tyle osób, że nie sposób zająć się wszystkimi w takim wpisie jak ten.

Zaczniemy od tych, którzy spoczywają…

Pod ołtarzem:

EDWARD IV YORK

Król Anglii w latach 1461-1483. Chociaż w 1470 na krótko stracił tron na rzecz chorego psychicznie rywala Henryka VI Lancastera (również tutaj pochowanego), i tak panował ponad 20 lat.
Z początkiem 1483 roku stan zdrowia Edwarda zaczął się stopniowo pogarszać. Edward IV zmarł 9 kwietnia 1483. Jego następcą został syn: niekoronowany Edward V.

ELŻBIETA WOODVILLE

Królowa Anglii u boku męża Edwarda IV. Było to małżeństwo dosyć kontrowersyjne jak na ówczesne czasy, bowiem Woodville’owie niewiele wśród arystokracji znaczyli.
Znana jako: Królowa-Wdowa (po śmierci męża, pod trwającymi kilka miesięcy rządami syna Edwarda V); Dame Elisabeth Grey (po drugim mężu, za panowania Ryszarda III) i znów Królowa-Wdowa za rządów Henryka VII.

Zmarła 8 czerwca 1492 w Opactwie Bermondsey. Mszę Świętą pogrzebową odprawiono na zamku Windsor. Elżbieta spoczywa u boku męża.

EDWARD VII KOBURG

Król Zjednoczonego Królestwa i cesarz Indii od 22 stycznia 1901 do śmierci. Ten najstarszy syn królowej Wiktorii przez całe życie był nałogowym palaczem. Pod koniec życia zmagał się z przewlekłym zapaleniem oskrzeli.
6 maja 1910, król doznał kilku ataków serca w krótkich odstępach czasu. Uparcie jednak odmawiał położenia się do łóżka. O 23:30 Edward stracił przytomność. Odszedł 15 minut później.
O nim samym oraz o jego pogrzebie opowiadałem Wam już tutaj. Świadkowie opisywali to wydarzenie jako największe, a zarazem ostatnie takie zgromadzenie koronowanych głów w jednym miejscu.

ALEKSANDRA DUŃSKA

Królowa Zjednoczonego Królestwa i cesarzowa Indii u boku męża Edwarda VII. W wieku 16 lat została wybrana na żonę dla niego. Ślub wzięli półtora roku później, w 1863.
Księżniczka była uwielbiana przez poddanych, którzy nazywali ją „Różą Anglii” (po roku 1997, tytuł ten przylgnął do księżnej Diany).

Po śmierci męża oraz wstąpieniu na tron syna: Jerzego V, Aleksandra znana była jako Królowa-Matka.
W ostatnich latach życia cierpiała na problemy z mową i pamięcią. Zmarła na atak serca 20 listopada 1925 w Sandringham. Została pochowana w misternie wykonanym grobie u boku Edwarda.

Ciąg dalszy zwiedzania kaplicy w części drugiej…

Reklamy

Posted on 14 września 2018, in Dynastia hanowerska/sasko-koburska., ENGLALAND. Bookmark the permalink. 27 Komentarzy.

  1. Podoba mi się architektura tego typu budynków. Nie wiem sam czemu… Świetna, edukacyjna notka. Dzięki! 🙂

  2. A dla mnie najważniejsza jest architektura i klimat miejsca, a nie splendor z powodu znanych i bogatych…ale dla Ciebie szacun za przygotowanie notki 🙂

  3. Dołączam i mój szacun….
    🙂

  4. Tam musi być pięknie. Chciałabym tą katedrę zobaczyć kiedyś na własne oczy:)
    pozdrawiam serdecznie znad filiżanki kawy:)

  5. Dziękuję za oprowadzenie po tak wyjątkowym miejscu.
    Znów wzbudziłeś mój podziw swą pracowitością, sumiennością i oczywiście wiedzą merytoryczną. Pozdrawiam powakacyjnie!

  6. Jak byłam na wycieczce w Wielkiej Brytanii to katedra była w planie zwiedzania

  7. Lubię, kiedy rozpoczynasz dłuższe cykle. Zawsze się wtedy czegoś ciekawego dowiem.
    Pozdrawiam

    • Cieszę się bardzo! Zawsze mi się wydaje, że dłuższe cykle są właśnie zbyt długie i Czytelnicy się nudzą 😉 Ten będzie miał jeszcze dwie części.

      Oprócz tego mamy trwające wciąż cykle: z celtyckiego kalendarza, oraz Prowincje dawnej Irlandii 🙂

  8. Jak zawsze u Ciebie, wiedza wiedzą, ale podziwiam Twoją pasję, Celcie.
    Serdeczności zasyłam

  9. Wiesz, że jestem rozdyskutowany, więc na początku powiem, że świetny tekst, bardzo interesująco rozplanowany.
    Ale muszę wrzucić łyżkę dziegciu w beczkę Twojego miodu, napisałeś, że niepodlinkowałeś osób, których nie ma w Wikipedii – Celcie, tam nie ma Księcia Karola? Tak na rybkę sprawdziłem Edwarda (hrabiego Wesseksu” i jest TU, z pozdrowieniami

Rozmowy pod Wielkim Dębem...

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

%d blogerów lubi to: